Tekst Griet Van Damme – Foto’s © Elisabeth Van Lierop en Tijs Delbeke
Ik ga op bezoek bij Elisabeth Van Lierop en Tijs Delbeke, organisatoren van de 505 concerten. Ik neem mee: mijn net tweejarige tweeling. Zij hebben in de aanbieding: hun 18 maanden jonge Oona, ‘the baby that never sleeps’. We drinken thee en koffie. En praten. Over wat hun echt aanbelangt. Over hoe de 505 concerten opborrelden als idee. Over de golf van warmte, troost en samenhorigheid die deze dag met zich meebracht. Het werd: een gesprek over voelen, leven en warmte.
De nieuwsberichten
zijn niet opbeurend: juist
dan is het fijn om warmte
en samenhorigheid te
voelen: daarin zit troost.
Voor mensen die jullie niet zouden kennen, kunnen jullie elkaar kort beschrijven?
Elisabeth: “Tijs is in de eerste plaats vader en in de tweede plaats muzikant, bij onder andere Warhaus en Balthazar. Samen hebben wij onze drie slapeloze kinderen (lacht). Hoewel ik misschien voor de buitenwereld het meest uitgesproken geëngageerd lijk, zit dat engagement ook heel hard verweven in wie Tijs is. Hij zal zich misschien niet zo snel uitspreken over dingen, omdat hij vanuit zijn bescheidenheid vaak denkt dat hij er misschien niet genoeg over weet, terwijl dat dat helemaal niet zo is. (lacht).” Tijs: “Elisabeth is ook in eerste instantie moeder van drie (Elisabeth lacht). Is van opleiding psychologe, en hoewel ze daar concreet professioneel niets mee doet, wendt ze heel wat van die kennis aan in haar dagelijks leven. Ze schrijft daarnaast over duurzaamheid en plantaardig eten op haar blog, website en social media. Recent bracht ze ook het boek ‘Planteneters’ uit, dat gaat over plantaardig eten én plantaardig opvoeden. Ik voel bij mezelf dikwijls dat ik bijna twee verschillende levens leid: langs de ene kant een leven als muzikant en langs de andere kant een leven als vader. Terwijl bij Elisabeth die zaken organischer verlopen.”
En vier woorden die Elisabeth typeren?
Tijs: “Slim, gevoelig, geëngageerd en perfectionistisch.”
Elisabeth: “Dat perfectionisme klinkt misschien cliché, maar toen ik 16 jaar was, was ik steeds maar ziek en sliep ik tot 16 uur per dag. Ik ben dan twee weken opgenomen geweest in het ziekenhuis, om met allerhande testen uit te pluizen wat er aan de hand was. Na die testen vertelden ze me dat ik heel perfectionistisch was, maar – wat ook typisch is – ik kon zelf niet zien dat ik de lat steeds heel hoog leg. Het is nu vooral door dezelfde dynamiek van jezelf tegen te komen door je eigen perfectionisme bij onze oudste dochter Nala te zien, dat ik het bij mezelf herken. De voorbije twee jaar heeft dat perfectionisme me heel hard parten gespeeld. Ik kreeg gewoon niet meer alles rond zoals ik het wou, door een derde zwangerschap die wel echt pittig was, door moeder te zijn van drie, door geëngageerd te willen blijven… Dat ging dan ook over in mijn vriendschappen: ik had niet genoeg tijd voor echt contact. Half-half contact is niet hoe ik het wil met als gevolg dat ik blokkeer. Het is dus wel moeilijk om daarmee om te gaan.”
Heb je dat perfectionisme ook ervaren in de 505 concerten?
Elisabeth: “Ja toch wel. Dat perfectionisme zit vooral in het goed willen doen voor anderen, en net daar gingen die 505 concerten over: zorgen voor anderen. Ik heb dat perfectionisme bijvoorbeeld niet als het aan komt op mijn huis of zo. Dus op vlak van engagement naar anderen kan dat perfectionisme soms een struikelblok voor mij zijn. Ik vind het heel moeilijk om dan in te zien dat ik genoeg doe. Wat ik dan doe, lijkt nooit genoeg. Dat was bij de 505 concerten ook zo. We hebben ons daar 4 maanden van ’s morgens tot middernacht, hard voor ingezet en dan was het voorbij en denk ik onmiddellijk: ok wat nu, ik moet nog iets doen, want dit was niet voldoende.”
Tijs: “Ja we hebben beiden bij de 505 concerten gemerkt dat we moeite hebben met loslaten. Maar je kan niet alles zelf doen: daar zit een grens op. Gelukkig ben je omringd door een heel goed team, heel wat vrijwilligers, en dan moet je durven loslaten en vertrouwen hebben.” Elisabeth: “En toch blijft dat loslaten voor mij heel moeilijk. Dat gaat niet om vertrouwen – want dat had ik. Wel gaat het over de lat die ik zo hoog leg dan: ik wil het dan allemaal heel erg goed doen. Gelukkig heeft dat perfectionisme ook goede kanten, bijvoorbeeld naar de visibiliteit toe is Tijs blijven volhouden en dat loont dan wel.”
Hoe is 505 eigenlijk ontstaan?
Tijs: “Wij waren op reis in ZuidEuropa, met onze drie jonge kinderen in een camper.”
Elisabeth: “De idee is ontstaan in januari 2024. Rond de jaarwisseling stelde ik wat vragen rond goede voornemens voor het nieuwe jaar. Een paar dagen later kwam Tijs daarop terug en zei hij dat hij graag iets tastbaar wilde doen.”
Tijs: “Het was nog niet heel concreet toen. Ik wilde iets doen dat losstond van onze social media posts, die Elisabeth vooral beheerd. Ik wilde het verschil maken op mijn manier. Daarop opperde Elisabeth onmiddellijk: ‘doe gewoon de nieuwe 0110 concerten (0110 was een gratis muziekfestival voor verdraagzaamheid, tegen racisme, tegen extremisme, tegen zinloos geweld in 2006, nvdr.)’. Zo simpel was het. Elisabeth kwam ook meteen met de naam 505 op de proppen. Die datum bleek een zondag te zijn, wat goed is voor een concert. Het was ook ruim, voor alle zomerfestivals starten, en dus zouden de meeste artiesten misschien wel nog vrij zijn.
Tijs: “In 505 lees je ook SOS. Dus ook wat thema betreft, klopte 505. We hebben dit idee niet meer losgelaten. We zijn beginnen rondbellen. Ik sprak een vriend die artistiek directeur van Arenberg is. Hij kon me wel wat contacten doorgeven en vond het een fijn idee, maar misschien wel niet zo gemakkelijk om dit op zo een korte termijn klaar te krijgen. Twee dagen later belde hij me terug, met de woorden ´je gaat dit nooit geloven maar ik heb net telefoon gekregen van Els Hertogen, directeur van 11.11.11, en zij had gewoon hetzelfde idee als jullie – dus ik breng jullie in contact.’ En zo geschiedde.”
Elisabeth: “Iedereen rondom ons zei wel: bedoel je niet 505 in 2025? We waren met ons drie om een organisatie op poten te zetten en wij zaten in Zuid-Europa. Meestal heb je voor zo een organisatie een jaar voorbereiding nodig.” (lacht)
Als je mensen
terug ruimte
en draagkracht
geeft, gaan ze ook
anderen beginnen
dragen.
Heel veel artiesten en sprekers namen deel. Meer menselijkheid en er zijn voor elkaar, waar de 505 concerten over gingen, is iets wat leeft en wat hoop biedt. Kan je daar meer over vertellen?
Elisabeth: “Met 505 proberen we mensen bij elkaar te brengen. Dat klinkt misschien wollig, maar met alles wat nu gaande is, is het des te belangrijker. Je ziet de beelden uit Gaza, je hoort spreken over de klimaatrapporten, in de zorg zijn de wachttijden veel te lang. Mensen zien en horen veel dingen die mislopen. Mensen voelen zich machteloos, en weten niet meer hoe ze daar individueel iets aan kunnen doen. Met 505 wilden we mensen laten samen komen en samen de boodschap uitdragen dat je niet alleen bent, dat we willen zorgen en goeddoen voor elkaar.
Er zijn veel mensen die niet per se op een barricade willen gaan staan roepen, maar die wel het hart op de juiste plaats hebben. 505 was een platform dat we aanboden voor iedereen met het hart op de juiste plaats. De nieuwsberichten zijn niet opbeurend, en juist dan is het fijn om warmte en samenhorigheid te voelen: daarin zit troost.”
Tijs: “Dat was voor ons het belangrijkste. Natuurlijk wil je drukken op een beleid en waarde toevoegen aan een maatschappelijk idee – maar de warmte en troost die iedereen voelde – dat op zich is zo veel waard en die beleving is gewoon heel krachtig.”
Elisabeth: “Het was ook gewoon nodig dat het gebeurde. Deze reactie kregen we heel veel en dat merkte je ook aan de 300 vrijwilligers die blij waren hun schouders er mee onder te kunnen zetten en aan al die artiesten die hiervoor hun gage lieten vallen. Soms werd ons de vraag gesteld of het niet allemaal wat te soft is, maar het was juist een krachtig statement dat je niet alleen bent.”
Elisabeth: “Wat ik hoop is dat we nu collectief een statement kunnen maken richting politiek. Politieke partijen hebben ook de ruimte en tijd om na te denken over hoe we de maatschappij vorm kunnen geven. Het is de taak van de politiek om ervoor te zorgen dat het gemakkelijker wordt voor elke mens apart om zich in te zetten.”
Dat gevoel van samenhorigheid lijken we zo broodnodig te hebben in onze snelle maatschappij waarin tijd voor anderen en onszelf dreigt verloren te gaan. Hoe zie je dat?
Elisabeth: “Tijd voor anderen voor iedereen mogelijk maken is echt een duurzame keuze, ook voor de politiek. Daar is al heel veel onderzoek naar gedaan. Duurzaamheid is een breed begrip, dat is ook ‘volhoudbaarheid’ op maatschappelijk vlak. Hoe kunnen we elkaar betrekken, elkaar terug ontmoeten en ondersteunen? Daarvoor moet je echt vertrekken uit tijd. En dat is er nu veel te weinig. Kijk naar ons verhaal: we gingen drie maand reizen met ons gezin en in plaats van dat we gingen ‘chillen met onze billen’, zetten we ons in. Dát is echt iets waarin ik geloof. Als je mensen iets meer tijd geeft, gebeurt dit vanzelf. Niemand wil zomaar wekenlang “vegeteren” in de zetel. Mensen die zich goed voelen, zorgen voor anderen. Dat is iets wat in de mensheid zit. En dat is de verantwoordelijkheid van de politiek. Om terug die nodige ruimte te creëren. Als je mensen terug ruimte en draagkracht geeft, gaan ze ook anderen beginnen dragen. Mentaal welzijn is een van de belangrijkste dingen die er zijn en daarvoor heb je ruimte en tijd nodig. Enkel zo kom je tot een gezonde samenleving.”
Of je nu een andere richting inslaat in je leven, rouwt om wat was, een relatie achterlaat en een nieuw pad bewandelt: het gevoel dat je er niet alleen voorstaat, is van levensbelang. Hoe ervaren jullie dit in je dagelijkse bestaan?
Tijs: “Voor mij is dat iets superduidelijk. Het leven dat ik nu heb, had ik nooit kunnen leiden zonder Elisabeth. Dat staat vast. Ook door de mensen die je ontmoet, word je in bepaalde richtingen gestuurd: je bouwt samen iets op. Heel concreet dan zie je dat in de opvoeding van je kinderen. Je doet dat in het beste geval met twee, maar tegelijk ook met veel anderen samen. Je maakt bepaalde keuzes, je klikt met bepaalde mensen en je bouwt op die manier ‘je village’ op en dus ook die voor je kinderen. Naarmate je kinderen wat ouder worden, kies je een school, die aansluit bij je waarden, je visie. En zo zie je hoe dit alles elkaar versterkt. We hebben dat mogen zien bij onze oudste dochter Nala, hoe zij groeide op zo veel vlakken. Dat is echt het gevolg van de mensen rondom jou die je mee helpen groeien.”
Elisabeth: “Ja, je kan heel veel willen, en ergens heel hard je best voor doen, maar je bent maar zo sterk als je ondersteuning, als diegenen die je omringen. Heel concreet voor ons: Tijs kan muziek maken, omdat ik intussen voor de kinderen zorg. Maar ik kan mijn boek schrijven, omdat hij overneemt wanneer hij er is. Het idee van iets alleen bereiken, dat is echt waanzin. Niemand bereikt iets alleen. Je kan dat niet. Je staat ‘s morgens op en het brood dat je eet, heb je meestal niet zelf gebakken. Je hebt dat graan ook niet zelf geteeld en de kleren die je aanhebt, heb je niet zelf gemaakt. Niemand kan dit allemaal zelf doen.”
Elisabeth: “Die klik in je hoofd maken – dat alles wat je doet en bereikt gebeurt in samenwerking met anderen – zorgt voor een soort nederigheid. Het is pas als iedereen rondom jou zich goed voelt, dat ze je ook zelf hoger kunnen tillen. Dat is iets dat in alle fases van ons leven geldt. Er leeft nog steeds de idee dat hulp vragen zwak is, terwijl het net zo mooi is om in elke fase van het leven het besef te hebben dat iedereen afhankelijk van elkaar is. Hulp durven vragen is net een sterkte en zet veel in gang.”
Tijs: “Dat is ook zowat het adagium geworden van 505. We hebben dat ook steeds gedaan: mensen durven vragen om hulp of om een gunst en dat zette een groter geheel in gang.”
Elisabeth: “Je merkt ook dat mensen dankbaar zijn dat je ze vraagt – omdat dit een gezamenlijk draagvlak creëert – en hoop en warmte geeft.”
Hulp durven
vragen is net een
sterkte en zet veel
in gang.
Hoe hebben jullie de dag van 505 zelf beleefd?
Tijs: “Ik vond die dag zelf echt ongeloofelijk zalig. We waren de avond ervoor al eens gaan kijken naar het SintJansplein. Ondanks de regen die avond was ik al onder de indruk van wat ik zag. Ik had echt het gevoel van “wauw het gaat echt lukken!” Ik was toen al kei trots.” Elisabeth: “Voor mij voelde die avond helemaal anders. Het was aan het regenen en op het plein stonden nog auto’s. Ik vond het podium klein in vergelijking met sommige podia waar ik Tijs eerder op had gezien. Ik had dat wauw-gevoel toen helemaal niet, wellicht zat mijn perfectionisme daar voor iets tussen. Dat veranderde wel de dag zelf.”
Tijs: “De dag zelf scheen de zon, en konden wij gastheer en -vrouw zijn. Het hoogtepunt was die hele dag als organisator te mogen beleven, de golf van warmte en samenhorigheid backstage en op het plein te mogen voelen. Ik heb die dag heel, héél fijn beleefd.”
Elisabeth: “Voor mij klopte die dag ook volledig. We kwamen toe, de zon scheen, de vrijwilligers liepen rond in de 505 T-shirts die ik zo duurzaam mogelijk had geregeld.” (lacht)
Dus volgend jaar een nieuwe 505?
Elisabeth: Ik ben in ieder geval wel al met nieuwe ideeën om mensen samen te brengen bezig ja!
Duurzaamheid is een breed begrip, dat is ook ‘volhoudbaarheid’ op maatschappelijk vlak. Hoe kunnen we elkaar betrekken, elkaar terug ontmoeten en ondersteunen? Daarvoor moet je echt vertrekken uit tijd. En dat is er nu veel te weinig.
